कविता - आमा र घर

– अमृत भीमानेली

 

आमा भन्नुहुन्छ—

हिजो लाग्थ्यो,

मेरो छोराको ठूलो घर होस्

र म, ठूलो घरको बार्दलीबाट

तिमी आएको देखिरहूँ।

अहिले यो ठूलो घरमा,

कि, म छु

कि, मेरो छायाँ छ ।

 

न आइरहने तिमी छौ।

न सफा गरिरहने मान्छे छन्।

न हल्ला गरिरहने

मुसा, छुचुन्द्रा र माउसुलीहरू छन्।

 

बरु म मरिजाउँ,

मसँग नभए पनि

घरसँग भेट त हुन्छ तिम्रो ।

 

र सायद,

त्यो दिन

यो ठूलो घरले पनि

आफ्नो छोरा भेट्ला।